Сяргею Ясеніну – Уладзімір Маякоўскі

вы сышлі,
як гаворыцца,
у іншы свет.
Пустата ...
Вы ляціце,
у зоркі врезываясь.
Нават не аванс,
ні піўной.
цвярозасць.
няма, Ясенін,
гэта
ніякага здзеку.
У горле
гора камяком -
не ўсмешка.
бачу -
узрэзаў рукой затрымаўшыся хоць,
уласных
костак
пампуеце мяшок.
"Хопіць."!
Бросьте!
Вы ў сваім розуме ці?
даць,
каб шчокі
заліваў
смяротны мел?!
вы ж
такое
загінаць ўмелі,
што іншы
на свете
не ўмеў.
чаму?
навошта?
здзіўленне скамячыла.
Крытыкі бурчаць:
- Гэтаму віна
то ...
да ...
а галоўнае,
што з'яднання мала,
у выніку
шмат піва і віна.-
маўляў,
замяніць б вам
багему
класам,
клас ўплываў на вас,
і было б не да боек.
ну, а клас-то
смагу
налівае квас?
Клас - ён таксама
выпіць не дурань.
маўляў,
да вас прыставіць б
каго з напостов -
сталь б
утрыманнем
премного адораны.
вы б
у дзень
пісалі
радкоў па сто,
стомна
і доўга,
як Даронін.
А па-мойму,
ажыццявіліся
такая трызненнем,
на сябе бы
раней наклалі рукі.
лепш ужо
ад гарэлкі памерці,
чым ад нуды!
не адчыняць
нам
прычын страты
ні пятля,
ні ножык складаны.
можа,
апыніся
чарніла ў «Англетер»,
вены
рэзаць
не было б прычыны.
пераймальнікі ўзрадаваліся:
біс!
Над сабой
ледзь не ўзвод
дыскусія зрабіла.
Чаму ж
павялічваць
колькасць самагубстваў?
лепш
Павялічылі
выраб чарнілаў!
назаўжды
цяпер
мова
у зубах затвор.
цяжка
і недарэчна
разводзіць містэрыі.
У народзе,
у языкотворца,
памёр
звонкі
забулдыга чаляднік.
І нясуць
вершаў памінальную лом,
з мінулых
з пахавання
ня перарабілі амаль.
У пагорак
тупыя рыфмы
вадзіць долю -
хіба так
паэта
трэба было б ушанаваць?
вам
і помнік яшчэ не зліты,-
дзе ён,
бронзы звон,
або граніту грань?-
а да кратаў памяці
ўжо
понанесли
прысвячэнняў
і ўспамінаў дрэнь.
Ваша імя
у хустачкі рассоплено,
ваша слова
сьлінючыць Собинов
і выводзіць
пад бярозкай дохлай -
«Ні слова,
аб дру-уг мой,
ні вздо-о-о-о-ха »
Маці,
пагаварыць б інакш
з гэтым самым
з Леанідам Лоэнгринычем!
Ўстаць б тут
грымучая скандалістам:
- Ці не дазволю
мармытаць верш
і камячыць!-
аглушыць б
их
трохпальцы свістам
у бабулю
і ў бога душу маці!
каб разнеслася
бяздарна погань,
раздзімаючы
цемру
ў каптане ветразяў,
каб
ўрассыпную
разбегся Коган,
сустрэтых
вечарам
пікамі вусоў.
дрэнь
пакуль што
крыху ў параўнанні.
Справы шмат -
толькі паспяваць.
трэба
жыццё
спачатку перарабіць,
перарабіўшы -
можна апяваць.
Гэты час -
цяжкавата для пяра,
але скажыце
вы,
калекі і калекши,
дзе,
калі,
які вялікі выбіраў
шлях,
каб пратапталі
і прасцей?
слова -
палкаводзец
чалавечай сілы.
Сакавік!
каб час
ззаду
ядрамі ірвалася.
Да старых днях
каб ветрам
адносіла
толькі
блытаніну валасоў.

для весялосьці
наша планета
мала абсталявана.
трэба
вырваць
радасць
у будучых дзён.
У гэтым жыцці
рухацца
не цяжка.
зрабіць жыццё
значна цяжэй.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Міхаіл Лермантаў