Письмо Татьяне Яковлевой – Уладзімір Маякоўскі

У пацалунку рук Ці,
вы прайгралі,
ў дрыжыках цела
блізкіх мне
чырвоны
колер
маіх рэспублік
таксама
должен
пламенеть.
мне не падабаецца
парыжскую каханне:
любую самачку
шоўкамі разукрасьте,
расцяжка, Я засну,
сказаў -
тубо -
сабакам
азвярэлых страсці.
Ты адна мне
ростам упоравень,
стань жа побач
з брывом бровы,
дай
пра гэты
важны вечар
расказаць
па-чалавечы.
Пяць гадзін,
і з гэтых пор
верш
людзей
густая хвоя,
вымер
горад заселены,
чую толькі
свисточный спрэчка
цягнікоў да Барселоны.
У чорным небе
маланак хада,
гром
ругней
у нябеснай драме,-
ня навальніца,
а гэта
проста
рэўнасць перастаўляе горы.
дурных слоў
не вер сыравіне,
НЕ палохайся
гэтай трасяніны,-
я закілзанага,
я змірыўся
пачуцці
атожылкаў дваранскіх.
страсці адзёр
сыдзе каростаю,
але радасць
неиссыхаемая,
буду доўга,
буду проста
размаўляць вершамі я.
рэўнасць,
жонкі,
слёзы ...
ну іх!-
выбухнуць вехі,
якраз Вию.
Я не сам,
а я
раўную
за Савецкую Расію.
бачыў
на плячах латы,
их
chahotka
ліжа уздыхам.
што ж,
мы не вінаватыя -
сто мільёнаў
было дрэнна.
мы
цяпер
да такіх далікатныя -
спортам
выпрастаць няшмат людзей,-
вы і нам
у Маскве патрэбныя,
не хапае
даўганогіх.
ня вы,
у снегу
і пры тыфу
хада
гэтымі нагамі,
тут
ласак
выдаць іх
у вячэры
з нафтавікамі.
Ты не думай,
жмурачыся проста
з-пад выпрямленных дуг.
Ідзі сюды,
ідзі на скрыжаванне
маіх вялікіх
і нязграбных рук.
Не хочаш?
Заставайся і зимуй,
і гэта
абразу
на агульны кошт нанижем.
Я ўсё роўна
цябе
калі-небудзь вазьму -
адну
ці ўдваіх з Парыжам.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Міхаіл Лермантаў