Ліст маці - Ясенін

Ты жывая, мая бабулька?
Жывы і я. Прывітанне табе, прывітанне!
Хай струменіцца над тваёй хаткай
Той вечаровы невыказны святло.

пішуць мне, што ты, тая трывогу,
Засумавала надта пра мяне,
Што ты часта ходзіш на дарогу
У старамодным старым шушуне.

І табе ў вячэрнім сінім змроку
Часта бачыцца адно і тое ж:
Быццам хто то мне ў карчомнай бойцы
Гваздануў пад сэрца фінскі нож.

нічога, родная! супакойся.
Гэта толькі цяжкая трызненнем.
Не такі ўжо горкі я прапойцах,
каб, цябе не бачачы, памерці.

Я па ранейшаму такі ж далікатны
І мару толькі толькі аб тым,
Каб хутчэй ад нуды мяцежнай
Вярнуцца ў нізенькі наш дом.

Я вярнуся, калі раскіне галіны
Па вясновым наш белы сад.
Толькі ты мяне ўжо на світанні
ня, як восем гадоў таму.

Не будзі таго, што отмечталось,
Ня хвалюй таго, што не збылося, -
Занадта раннюю страту і стомленасць
Выпрабаваць мне ў жыцці даводзілася.

І маліцца ня вучы мяне. Не трэба!
Да старому вяртання больш няма.
Ты адна мне дапамогу і ўцеха,
Ты адна мне невыказны святло.

Так забудзь жа пра сваю трывогу,
Не сумуй так надта пра мяне.
Не хадзі так часта на дарогу
У старамодным старым шушуне.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Міхаіл Лермантаў
пакінуць каментар