Нобелеўская прэмія – Барыс Пастэрнак

Я прапаў, як звер у загоне.
Дзесьці людзі, волі, святло,
А за мною шум пагоні,
Мне вонкі ходу няма.

Цёмны лес і бераг сажалкі,
Елі ссыпанай бервяно.
Шлях адрэзаны адусюль.
Будзь што будзе, ўсё роўна.

Што ж зрабіў я за пакость,
Я забойца і злодзей?
Я ўвесь свет прымусіў плакаць
З красы зямлі маёй.

Але і так, амаль ля труны,
веру я, прыйдзе пара -
Сілу подласьці і злосці
Добры дух супраціўляецца.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Міхаіл Лермантаў