З. А. Раеўскаму (8 чэрвень 1838 г. З Пецярбурга або Царскага Сяла ў Петразаводск)

чэрвень 8 дня.
Шаноўны сябар Святаслаў,
Тваё апошні ліст засмуціла мяне: ты сам ведаеш чаму; але я цябе ад душы дарую, ведаю твае засмучаныя нервы. Як мог ты думаць, каб я жартаваў тваім спакоем ці казаў такія рэчы, каб адвязацца. галоўнае тое, што я зусім гэтага не казаў або хай казаў, не пра. Я сказаў, что отзыв непокорен к начальству повредит тебе тогда, калі ты яшчэ тут сядзеў пад арыштам, і што без гэтага ты, можа быць, застаўся б тут.
Я чуў тут, што ты прасіўся да водаў і што просьба заправаджаны да ваеннаму міністру; але рэзалюцыі не ведаю; калі ты паедзеш, то, калі ласка, запіс, куды і калі. Я тут па-ранейшаму сумую; як быць? Нябожчыца жыццё для мяне горш. Я кажу нябожчыца, таму што вучэнне і манеўры вырабляюць толькі стомленасць. Пісаць не пішу, друкаваць клапотна, ды і спрабаваў, але няўдала.
раман, які мы з табою пачалі, зацягнуўся і наўрад ці скончыцца,1 бо абставіны, якія складалі яго аснову, перамяніліся, а я, ведаеш, не магу ў гэтым выпадку адступіць ад праўды.
Калі ты паедзеш на Каўказ, то гэта, я ўпэўнены, прынясе табе шмат карысці фізічна і маральна: ты вернешся паэтам, а не эканомяць-палітычным летуценнікам, што для душы і для цела здаравей. Не ведаю, як у вас, а тут мне пасля Каўказа усё холадна, калі іншым горача, а ўжо здаравей таго, як я цяпер, здаецца, быць немагчыма. Аб Юрьеве2 скажу табе: уяві, закахаўся ў акторку, выйшаў у адстаўку, жыве ў Балабін, тытунь і гарбату ўжо ў доўг не даюць і 30.000 абавязку, і прэч з горада не выпускаюць, - бачыш: у ўсякага свае няшчасці.
Бывай, шаноўны сябар, і прашу цябе, будзь упэўнены ўва мне і думай, што я ніколі не скажу і не зраблю нічога табе засмучальна. Бывай, мілы сябар, бабуля таксама да цябе піша.
М. Лермантаў.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Міхаіл Лермантаў
Дадаць каментарый